ای که بی تو خودموتک و تنها می بینم

هر جا که پا می ذارم تو رو اونجا می بینم

یادمه چشمهای تو پر درد و غصه بود

قصه غربت تو قد صد تا قصه بود

یاد تو هر جا که هستم با منه داره عمره منو آتیش می زنه

تو برام خورشید بودی توی این دنیای سرد

گونه های خیسمو دستهای تو پاک می کرد

حالا اون دستها کجاست اون دو تا دستهای خوب

چرا بی صدا شده لب قصه های خوب

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد

عاشق آسمونها پشت یک پنجره مرد

آسمون سنگی شده خدا انگار خوابیده

انگار از اون بالاها گریه هامو ندیده

یاد تو هرجا که هستم با منه داره عمره منو آتیش می زنه